People Αφιερωμα !Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ: «Στράφηκα στην ποίηση λόγω του προβλήματος της υγείας μου»!

0
21

Από τη Φανή Πλατσατούρα

Το ότι, η Κατερίνα Αγγελάκη Ρούκ έγινε ποιήτρια, μία από τις πιο αναγνωρισμένες και βραβευμένες της Ελλάδας, το χρωστάει σε μεγάλο βαθμό στα κινητικά προβλήματα που αντιμετώπισε από τη γέννησή της ακόμα. Γιατί την έκαναν να πιάσει το χαρτί και το μολύβι και εντέλει να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι είναι διαφορετική από τους γύρω της. Η ίδια μιλά στο περιοδικό People για το θέμα υγείας το οποίο γρήγορα μετέτρεψε σε δημιουργία, με αφορμή τον εορτασμό της Ημέρας της Γυναίκας.

«Γεννήθηκα με αναπηρία. Οι γιατροί είπαν ότι προήλθε από ένα μικρόβιο που άρπαξα στη γέννα. Όλη μου η αριστερή πλευρά είχε ατροφήσει, δημιουργώντας μου μυοσκελετικά προβλήματα. Ουσιαστικά, κούτσαινα από το αριστερό πόδι και το αριστερό μου χέρι ήταν αδύναμο. Γι’ αυτό γράφω πάντα χειρόγραφα. Λόγω της αναπηρίας μου δεν χρησιμοποιώ γραφομηχανή. Με αυτό το πρόβλημα γεννήθηκα, μεγάλωσα και πορεύτηκα σε όλη μου τη ζωή. Για μένα, ήταν κάτι φυσιολογικό, γιατί το είχα από την πρώτη μέρα της ζωής μου. Το είχα πάρει ως δεδομένο.

Οι γονείς μου με πήγαιναν συνέχεια στους γιατρούς. Τραγική ειρωνεία, πως έναν χρόνο αφότου γεννήθηκα ανακαλύφθηκε η πενικιλίνη και το μικρόβιο αυτό μπορούσε πια να σκοτωθεί με μια απλή ένεση. Στα 7 μου έκανα το πρώτο μου χειρουργείο στη Βιέννη, για να αντικαταστήσω μια άρθρωση που είχε “φαγωθεί”, και στα 10 το δεύτερο, στο Λονδίνο. Το πρόβλημα ήταν μόνιμο, το αριστερό μου πόδι ήταν κοντύτερο από το δεξί και κούτσαινα. Ευτυχώς, δεν αισθανόμουν πόνο και δεν είχα κάποιο άλλο σημαντικό θέμα κίνησης. Οι άλλοι, βέβαια, με κοιτούσαν μερικές φορές περίεργα και έλεγαν “Κουτσαίνει”. Αυτό κρατούσε πέντε λεπτά. Μετά, με έβλεπαν να κινούμαι, να παίζω σαν παιδί και δεν το ξανάλεγαν.

Νομίζω, υποσυνείδητα, αυτό το θέμα της υγείας μου με έκανε να στραφώ στην ποίηση. Γιατί δεν μπορούσα και να είμαι μονίμως σε κίνηση. Το χαρτί υπήρξε το δικό μου καταφύγιο. Κλεινόμουν στο σπίτι μου, στα Εξάρχεια, και έγραφα. Μεγαλώνοντας, έλεγα στους ανθρώπους πως “Όπως το συνήθισα εγώ, θα με συνηθίσετε κι εσείς. Απλά κουτσαίνω λίγο”. Και να ήθελα να το κρύψω από κάποια φίλη ή σύντροφο, δεν μπορούσα, αφού φαινόταν. Έζησα με αυτό το πρόβλημα μια ολόκληρη ζωή και, αν δεν μου το θυμίσεις, νομίζω πια ότι δεν υπάρχει. Ευτυχώς, είμαι από τις πολύ ελαφριές και αισιόδοξες περιπτώσεις αναπηρίας. Βέβαια, δεν έχω γνωρίσει κάποιον άλλο που να έχει αντιμετωπίσει κάτι παρόμοιο.

Στα ποιήματά μου γράφω συχνά για το σώμα και τη φύση. Είναι ένα θέμα που με απασχολεί βαθιά, γράφω ουσιαστικά για το πρόβλημά μου. Είναι παντού χυμένο, είναι το υλικό της ζωής μου. Σε όσους υπάρχουν εκεί έξω με παρόμοια προβλήματα αναπηρίας θα ήθελα να τους πω να μην ακούνε τι λέει ο κόσμος. Και εφόσον δεν πονούν, να το ξεχάσουν τελείως και να συνεχίσουν τη ζωή τους. Και να κάνουν όσες περισσότερες κινήσεις μπορούν!».

Όλα τα νέα, πλούσιο ρεπορτάζ, καθημερινές στιγμές διασήμων και ξεχωριστές στιγμές καθημερινών ανθρώπων στο People, που κυκλοφορεί εκτάκτως μαζί με το Έθνος της Κυριακής.

loading...
SHARE

Σχόλια