Πέμπτη 9 Ιουνίου του 2025. Επιλέγω να κατέβω στο κέντρο της
Αθήνας με το Μετρό, αφήνοντας το όχημά μου σε πάρκινγκ
σταθμού στα βόρεια προάστια. Στην είσοδο του χώρου
στάθμευσης από τη δεξιά πλευρά υπάρχουν 11 ή 12 –
δεν θυμάμαι ακριβώς – θέσεις στάθμευσης για
ΑμεΑ.
Το πρωί ήταν πιασμένες οι δύο. Προφανώς
αντικανονικά. Τα δύο οχήματα, ένα μάρκας BMW κι ένα Toyota
βρίσκονται κάτω από δέντρα, προκειμένου να έχουν σκιά. Τα παρατηρώ,
απορώ για την κοινωνική αναισθησία των κατόχων των
δύο ΙΧ και παρκάρω λίγες θέσεις πιο πίσω. Ευτυχώς, οι υπόλοιπες
θέσεις ΑμεΑ είναι ελεύθερες, σκέφτομαι.
Έπιασαν όλες τις θέσεις
ΑμεΑ και καμία κλήση
Νωρίς το μεσημέρι που επιστρέφω, αυτό που
αντικρίζω πραγματικά με ξεπερνά. Όλες σχεδόν οι θέσεις ΑμεΑ
κατειλημμένες από αυτοκίνητα χωρίς κανένα διακριτικό σήμα. Κανένα
αναπηρικό σήμα, κανένα δικαιολογητικό, καμία ντροπή.
Το ένα όχημα δίπλα στο άλλο, παράνομα
παρκαρισμένα, με ηλιοπροστασία μάλιστα για να μην
ενοχληθούν οι κύριοι ή οι κυρίες όταν επιστρέψουν.
Όταν παρκάρεις σε θέσεις ΑμεΑ, γνωρίζεις πως
στερείς από έναν άνθρωπο με πραγματική ανάγκη την προσβασιμότητα,
την ανεξαρτησία και την αξιοπρέπεια, μόνο ως κοινωνική
αναισθησία μπορεί να περιγραφεί.
Αυτοί οι οδηγοί δεν παραβιάζουν απλώς τον Κώδικα Οδικής
Κυκλοφορίας. Παραβιάζουν το σεβασμό, την ίδια τη χώρα. Προσωπικά
ντρέπομαι όταν κοιτώ έναν συμπολίτη με κινητική δυσκολία και
συνειδητοποιώ ότι παρότι η θέση του στον χώρο είναι
αδιαπραγμάτευτη, ορισμένοι συμπεριφέρονται κατ΄αυτόν τον τρόπο.
Τώρα που το σκέφτομαι με πιο καθαρό μυαλό, μετάνιωσα
πραγματικά που δεν κάλεσα την Τροχαία για να τους
καταγγείλω.
