Aν οι Βρετανοί Εργατικοί θέλουν να μην μείνουν στα λόγια και να ωθήσουν την οικονομική ανάπτυξη μπορούν να πάρουν παράδειγμα την ισπανική σοσιαλιστική κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ. Αυτό υποστηρίζει ο Ντένις Μακσέιν, πρώην υπουργός επικρατείας του Ην. Βασιλείου αρμόδιος για την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική.
Τι έκανε όμως ο Σάντσεθ και μετέτρεψε την πολιτική επιθυμία για ανάπτυξη σε πραγματικότητα;
Περιγράφοντας ο Μακσέιν στο Social Europe τη δεινή οικονομική θέση της πατρίδας του στρέφεται κατά της κυβέρνησης του Κιρ Στάρμερ η οποία από τότε που ανέλαβε την εξουσία, πριν από σχεδόν ενάμιση χρόνο, το Εργατικό Κόμμα επιμένει ότι η ανάπτυξη είναι η υπ’ αριθμόν ένα προτεραιότητα για την επίτευξη των πολιτικών και οικονομικών του στόχων — και για να μείνει στην εξουσία.
Την ίδια ώρα, όμως, όπως σημειώνει, στην Ισπανία, επί κυβερνήσεως του Πέδρο Σάντσεθ –που κυβερνάει από το 2018- η ανάπτυξη δεν έμεινε στα λόγια.
«Οι υπουργοί των Εργατικών θα «σκότωναν» για να μπορούν να παρουσιάσουν τέτοιου είδους επενδύσεις»
Το ισπανικό ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 2,3% το 2023, έναντι 0,3% στη Βρετανία. Το 2024, η ανάπτυξη στο Ην. Βασίλειο ήταν 1,1%, ενώ η ισπανική οικονομία μεγάλωσε κατά 3,1%. Το 2025, εκτιμάται ότι η ανάπτυξη στο Ηνωμένο Βασίλειο θα φτάσει το 1,5%, ενώ ο Σάντσεθ αναμένει να επιτύχει 2,9% ανάπτυξη στην ισπανική οικονομία φέτος.
Σύμφωνα με τον βετεράνο Βρετανό πολιτικό τρεις είναι οι λόγοι για την επιτυχία της Ισπανίας ως προς την ανάπτυξη: δημογραφία, αποκέντρωση και αξιοπρεπής μεταχείριση των εργαζομένων.
Το μέρισμα της μετανάστευσης
Σε αντίθεση με τη Βρετανία που αντιδρά στους μετανάστες, όπως αναφέρει ο Μακσέιν, «η Ισπανία, η οποία έχει το ίδιο επίπεδο δημαγωγικών, λαϊκιστικών, αντι-μεταναστευτικών φωνών στην πολιτική και τα μέσα ενημέρωσης όπως και η Βρετανία, έχει αποφασίσει ότι, για να αναπτυχθεί η οικονομία, πρέπει να αυξηθεί ο πληθυσμός».
Η Ισπανία υποδέχθηκε 1,3 εκατομμύρια μετανάστες το 2023, από 920.000 το 2017. Περίπου οι μισοί προέρχονταν από τη Λατινική Αμερική, συμπεριλαμβανομένων 250.000 ισπανόφωνων από την Κολομβία και τη Βενεζουέλα μόνο. Αλλά υπήρχαν επίσης 123.458 μουσουλμάνοι μετανάστες από το Μαρόκο, όπως και οικονομικοί μετανάστες από τη Ρουμανία και Ουκρανοί που έφτασαν ως πρόσφυγες πολέμου, έτοιμοι να δουλέψουν σκληρά για μια καλύτερη ζωή.
Η Ισπανία δέχτηκε επίσης 64.000 μετανάστες χωρίς χαρτιά το 2024, μεταξύ των οποίων 46.843 άνθρωποι που έφτασαν με βάρκες στα Κανάρια Νησιά.
Η Βρετανία, πέρυσι, δέχτηκε 43.650 μετανάστες χωρίς χαρτιά, παρότι έχει πολύ μεγαλύτερο πληθυσμό, σχεδόν 70 εκατ., έναντι 48 εκατ. της Ισπανίας.
Η αποκέντρωση αποδίδει – «Θα «σκοτώναμε» για τέτοιες επενδύσεις»
Μπορεί η Ισπανία να είναι βασίλειο, αλλά στην πραγματικότητα, λέει ο Μακσέιν, λειτουργεί ως αποκεντρωμένη δημοκρατία, με 17 αυτόνομες περιφέρειες, συμπεριλαμβανομένης της Καταλονίας και της Χώρας των Βάσκων, καθεμία με τη δική της εκλεγμένη συνέλευση και κυβέρνηση. «Αυτές οι περιφερειακές αρχές βρίσκονται πολύ πιο κοντά στους οικονομικούς παράγοντες και έχουν πιο ξεκάθαρη εικόνα του τι χρειάζεται να επενδυθεί για να αναπτυχθεί η οικονομία, σε σύγκριση με το εξαιρετικά συγκεντρωτικό σύστημα της Βρετανίας, που κυριαρχείται από το Υπουργείο Οικονομικών στο Whitehall» λέει.
Στη νότια Μαδρίτη κατασκεύαζονται εντατικά νέες προσιτές στέγες, καθώς και μια σήραγγα πέντε χιλιομέτρων ώστε η κυκλοφορία να βγαίνει από την πρωτεύουσα. «Οι υπουργοί των Εργατικών θα ‘σκότωναν’ για να μπορούν να παρουσιάσουν τέτοιου είδους επενδύσεις» λέει χαρακτηριστικά ο Μακσέιν. «Όμως οι αγκυλώσεις του Whitehall και η αντίσταση στα δημοτικά συμβούλια από τοπικούς συμβούλους των Εργατικών, των Φιλελεύθερων Δημοκρατών, των Πρασίνων και των Συντηρητικών σε νέες κατοικίες και νέες επενδύσεις σε μεταφορές εμποδίζουν τη Βρετανία να αναπτυχθεί».
Αξιοπρεπής μεταχείριση των εργαζομένων
Τέλος, ο Βρετανός πρώην υπουργός αποδίδει την ισπανική επιτυχία και στους φιλοεργατικούς νόμους του Σάντσεθ της υπουργού Εργασίας Γιολάντα Ντίαθ, μειώνοντας την εργάσιμη εβδομάδα, καταργώντας τα συμβόλαια μηδενικών ωρών και εισάγοντας τον λεγόμενο «Νόμο των Διανομέων» (Rider Law), ο οποίος ορίζει ότι οι εργαζόμενοι στις παραδόσεις έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους πλήρως απασχολούμενους.
«Αυτό οδήγησε την Deliveroo -βρετανική πολυεθνική εταιρεία ηλεκτρονικής παράδοσης φαγητού- να αποχωρήσει με ύφος από την Ισπανία, αλλά τη δουλειά της ανέλαβαν άλλες εταιρείες διανομής» σχολιάζει ο Μεκσέιν. «Αντίθετα, οι Βρετανοί εργοδότες και το μεγαλύτερο μέρος του βρετανικού Τύπου επιμένουν ότι η δίκαιη μεταχείριση των εργαζομένων θα βλάψει την οικονομία».
Η Ισπανία όμως, καταλήγει, αποδεικνύει ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. «Πράγματι, σε όλη την ιστορία των αγορών εργασίας, οι εργαζόμενοι που έχουν περισσότερα χρήματα στην τσέπη τους και δεν υφίστανται εκμετάλλευση, αξιοποιούν τον ελεύθερο χρόνο τους ξοδεύοντας χρήματα στις τοπικές οικονομίες»
