Δεν φταίει μόνο ο Ανδρουλάκης. Αλλά επειδή αυτός πρωταγωνιστεί σήμερα, με ανούσιες διευρύνσεις και διαγραφές, μοιραία τού ταιριάζει ο εμβληματικός στίχος του ποιητή.
Για την κακοδαιμονία του ΠΑΣΟΚ (υποτίθεται ότι) φταίει ο Νίκος Ανδρουλάκης. Διαφωνώ. Φταίει όσο και οι προηγούμενοι.
Οι οποίοι παρέλαβαν ένα κραταιό κόμμα (επί Ανδρέα Παπανδρέου και Κώστα Σημίτη ακόμα και στις ήττες του είχε 40%) και μετά το 2009 το κατάντησαν μικρομάγαζο: 4,6% στη χειρότερη στιγμή του το 2015 και 12,8% στην πιο ευνοϊκή(ευρωεκλογές 2024).
Δεν φταίει, λοιπόν, ο Ανδρουλάκης. Τόσος είναι.
Κι αφού είναι τόσο λίγος, αδυνατεί να αντιληφθεί τρία ουσιώδη πράγματα:
1. Δεν γίνεται να λες «δεν θα συνεργαστώ σε κυβέρνηση με τη ΝΔ», αλλά να φοβάσαι να πεις με ποιον θα συνεργαστείς.
2. Δεν γίνεται να επιτίθεσαι στη ΝΔ και στον Μητσοτάκη και, ταυτόχρονα, στον ΣΥΡΙΖΑ και στον Τσίπρα. Ο διμέτωπος δεν ήταν ποτέ επιλογή των ηγεσιών του ΠΑΣΟΚ.
Η επίκληση του παρελθόντος («δεν θα συνεργαστούμε με αυτούς που μας έλεγαν γερμανοτσολιάδες») είναι σαν το «μούτρωμα» στα μικρά παιδιά, αλλά όχι άσκηση πολιτικής.
Ας το πούμε το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, που δείχνει τι είναι πολιτική και πώς έρχονται οι νίκες:
Στη χειρότερη φάση της σύγκρουσής του με τα κόμματα της παραδοσιακής Αριστεράς, την περίοδο του 1989, ο Ανδρέας Παπανδρέου άφησε πίσω του τις πληγές του παρελθόντος, έκανε ένα μεγαλοπρεπές άνοιγμα στα αριστερά του και θριάμβευσε το 1993.
Λίγες μέρες πριν από αυτές τις εκλογές, του πήρα συνέντευξη για την τότε ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ. Τον ρώτησα για το ’89 και τις (πολεμικές) σχέσεις του με τα κόμματα της Αριστεράς. Και καθώς άκουγα την απάντησή του, κόντεψε να μου πέσει το μαγνητόφωνο από τα χέρια. Γιατί; Δείτε αποκάτω την απάντησή του σε δύο τίτλους που βάλαμε τότε στην εφημερίδα:
Λίγες μέρες αργότερα, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα πήρε στις εκλογές(τις τελευταίες υπό την ηγεσία του) 47%, ενώ οι δημοσκοπήσεις του έδιναν 40%. Μπορεί ο Ανδρουλάκης να καταλάβει τι σημαίνει να κάνεις πολιτική και τι να διαχειρίζεσαι ένα μικρομάγαζο; Αμφιβάλλω σφόδρα.
3. Η κακοδαιμονία του ΠΑΣΟΚ δεν οφείλεται ούτε στην εσωστρέφεια και στην εσωκομματική αντιπολίτευση, στον Δούκα και στον Γερουλάνο, ούτε στον διευρυνσία Πελεγρίνη και στον διαγραφέντα Κωνσταντινόπουλο. Αυτά είναι αστειότητες. Οφείλεται στο γεγονός ότι το μεγαλύτερο τμήμα των πάλαι ποτέ πιστών ψηφοφόρων του είτε μετακόμισε στον πάλαι ποτέ ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ(κάποιοι θα ψηφίσουν το κόμμα Τσίπρα) είτε είναι ανέστιοι(αποχή κτλ). Χωρίς αυτούς το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο δεν θα πετύχει εκλογική νίκη «με μια ψήφο διαφορά», αλλά μπορεί να ψάχνει τη θέση που θα βρεθεί το βράδυ των εκλογών.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο του ΠΑΣΟΚ. Είναι και της άλλης πλευράς της πάλαι ποτέ προοδευτικής παράταξης, της (κάποτε) «κυβερνώσας Αριστεράς». Είναι πρόβλημα και του Ανδρουλάκη και του Τσίπρα. Και όποιων άλλων λένε ότι πρέπει να αποτραπεί η τρίτη θητεία της ΝΔ, με ή χωρίς Μητσοτάκη, αλλά στην πράξη κάνουν τα πάντα για να τους τη δώσουν. Πώς; Συντηρώντας τα μικρομάγαζά τους, αντί να συνεννοηθούν και να κάνουν το μόνο που φοβίζει τη ΝΔ και τον Μητσοτάκη: να συγκροτήσουν μια ενιαία και μεγάλη παράταξη, που θα αλλάξει το σημερινό στάτους κβο, θα νικήσει στις εκλογές και θα στείλει τη ΝΔ στην αντιπολίτευση και τον Μητσοτάκη να κάνει άλλοι επάγγελμα(το έχει πει ο ίδιος).
Αν δεν το κάνουν αυτό, είναι σαν να του λένε «κάτσε όσο θέλεις εκεί που είσαι».
Αυτά ισχύουν για όλους της άλλης πλευράς, Κεντροαριστεράς και Αριστεράς, που δεν κάνουν το αυτονόητο. Δεν φταίει μόνο ο Ανδρουλάκης.
Αλλά επειδή αυτός πρωταγωνιστεί σήμερα, με ανούσιες διευρύνσεις και διαγραφές, μοιραία τού ταιριάζει ο εμβληματικός στίχος του ποιητή (ελαφρώς παραλλαγμένος, σε ενεστώτα αντί παρελθόντα χρόνο): «Δεν φταίει ο ίδιος, τόσος είναι»…
ΥΓ1: Η στάση του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου μετά τη διαγραφή του(παραιτήθηκε από βουλευτής παραδίδοντας την έδρα στο κόμμα του) είναι υποδειγματική. Δεν μας έχουν συνηθίσει έτσι οι διαγραφόμενοι. Και γι’ αυτό είναι αξιέπαινος, ανεξάρτητα από τις μελλοντικές επιλογές του.
ΥΓ2:Τα πολιτικά στελέχη διαγράφονται για πράξεις(πχ αν ψηφίσουν αντίθετα από την κομματική γραμμή στη Βουλή). Διαγραφές για έκφραση(όποιων απόψεων) είναι απαράδεκτες. Και φανερώνουν τις ανασφάλειες του αρχηγού, που(νομίζει ότι) διοικεί ένα μαγαζί «του»…
Για την κακοδαιμονία του ΠΑΣΟΚ (υποτίθεται ότι) φταίει ο Νίκος Ανδρουλάκης. Διαφωνώ. Φταίει όσο και οι προηγούμενοι.
Οι οποίοι παρέλαβαν ένα κραταιό κόμμα (επί Ανδρέα Παπανδρέου και Κώστα Σημίτη ακόμα και στις ήττες του είχε 40%) και μετά το 2009 το κατάντησαν μικρομάγαζο: 4,6% στη χειρότερη στιγμή του το 2015 και 12,8% στην πιο ευνοϊκή(ευρωεκλογές 2024).
Δεν φταίει, λοιπόν, ο Ανδρουλάκης. Τόσος είναι.
Κι αφού είναι τόσο λίγος, αδυνατεί να αντιληφθεί τρία ουσιώδη πράγματα:
1. Δεν γίνεται να λες «δεν θα συνεργαστώ σε κυβέρνηση με τη ΝΔ», αλλά να φοβάσαι να πεις με ποιον θα συνεργαστείς.
2. Δεν γίνεται να επιτίθεσαι στη ΝΔ και στον Μητσοτάκη και, ταυτόχρονα, στον ΣΥΡΙΖΑ και στον Τσίπρα. Ο διμέτωπος δεν ήταν ποτέ επιλογή των ηγεσιών του ΠΑΣΟΚ.
Η επίκληση του παρελθόντος («δεν θα συνεργαστούμε με αυτούς που μας έλεγαν γερμανοτσολιάδες») είναι σαν το «μούτρωμα» στα μικρά παιδιά, αλλά όχι άσκηση πολιτικής.
Ας το πούμε το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, που δείχνει τι είναι πολιτική και πώς έρχονται οι νίκες:
Στη χειρότερη φάση της σύγκρουσής του με τα κόμματα της παραδοσιακής Αριστεράς, την περίοδο του 1989, ο Ανδρέας Παπανδρέου άφησε πίσω του τις πληγές του παρελθόντος, έκανε ένα μεγαλοπρεπές άνοιγμα στα αριστερά του και θριάμβευσε το 1993.
Λίγες μέρες πριν από αυτές τις εκλογές, του πήρα συνέντευξη για την τότε ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ. Τον ρώτησα για το ’89 και τις (πολεμικές) σχέσεις του με τα κόμματα της Αριστεράς. Και καθώς άκουγα την απάντησή του, κόντεψε να μου πέσει το μαγνητόφωνο από τα χέρια. Γιατί; Δείτε αποκάτω την απάντησή του σε δύο τίτλους που βάλαμε τότε στην εφημερίδα:
Λίγες μέρες αργότερα, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα πήρε στις εκλογές(τις τελευταίες υπό την ηγεσία του) 47%, ενώ οι δημοσκοπήσεις του έδιναν 40%. Μπορεί ο Ανδρουλάκης να καταλάβει τι σημαίνει να κάνεις πολιτική και τι να διαχειρίζεσαι ένα μικρομάγαζο; Αμφιβάλλω σφόδρα.
3. Η κακοδαιμονία του ΠΑΣΟΚ δεν οφείλεται ούτε στην εσωστρέφεια και στην εσωκομματική αντιπολίτευση, στον Δούκα και στον Γερουλάνο, ούτε στον διευρυνσία Πελεγρίνη και στον διαγραφέντα Κωνσταντινόπουλο. Αυτά είναι αστειότητες. Οφείλεται στο γεγονός ότι το μεγαλύτερο τμήμα των πάλαι ποτέ πιστών ψηφοφόρων του είτε μετακόμισε στον πάλαι ποτέ ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ(κάποιοι θα ψηφίσουν το κόμμα Τσίπρα) είτε είναι ανέστιοι(αποχή κτλ). Χωρίς αυτούς το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο δεν θα πετύχει εκλογική νίκη «με μια ψήφο διαφορά», αλλά μπορεί να ψάχνει τη θέση που θα βρεθεί το βράδυ των εκλογών.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο του ΠΑΣΟΚ. Είναι και της άλλης πλευράς της πάλαι ποτέ προοδευτικής παράταξης, της (κάποτε) «κυβερνώσας Αριστεράς». Είναι πρόβλημα και του Ανδρουλάκη και του Τσίπρα. Και όποιων άλλων λένε ότι πρέπει να αποτραπεί η τρίτη θητεία της ΝΔ, με ή χωρίς Μητσοτάκη, αλλά στην πράξη κάνουν τα πάντα για να τους τη δώσουν. Πώς; Συντηρώντας τα μικρομάγαζά τους, αντί να συνεννοηθούν και να κάνουν το μόνο που φοβίζει τη ΝΔ και τον Μητσοτάκη: να συγκροτήσουν μια ενιαία και μεγάλη παράταξη, που θα αλλάξει το σημερινό στάτους κβο, θα νικήσει στις εκλογές και θα στείλει τη ΝΔ στην αντιπολίτευση και τον Μητσοτάκη να κάνει άλλοι επάγγελμα(το έχει πει ο ίδιος).
Αν δεν το κάνουν αυτό, είναι σαν να του λένε «κάτσε όσο θέλεις εκεί που είσαι».
Αυτά ισχύουν για όλους της άλλης πλευράς, Κεντροαριστεράς και Αριστεράς, που δεν κάνουν το αυτονόητο. Δεν φταίει μόνο ο Ανδρουλάκης.
Αλλά επειδή αυτός πρωταγωνιστεί σήμερα, με ανούσιες διευρύνσεις και διαγραφές, μοιραία τού ταιριάζει ο εμβληματικός στίχος του ποιητή (ελαφρώς παραλλαγμένος, σε ενεστώτα αντί παρελθόντα χρόνο): «Δεν φταίει ο ίδιος, τόσος είναι»…
ΥΓ1: Η στάση του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου μετά τη διαγραφή του(παραιτήθηκε από βουλευτής παραδίδοντας την έδρα στο κόμμα του) είναι υποδειγματική. Δεν μας έχουν συνηθίσει έτσι οι διαγραφόμενοι. Και γι’ αυτό είναι αξιέπαινος, ανεξάρτητα από τις μελλοντικές επιλογές του.
ΥΓ2:Τα πολιτικά στελέχη διαγράφονται για πράξεις(πχ αν ψηφίσουν αντίθετα από την κομματική γραμμή στη Βουλή). Διαγραφές για έκφραση(όποιων απόψεων) είναι απαράδεκτες. Και φανερώνουν τις ανασφάλειες του αρχηγού, που(νομίζει ότι) διοικεί ένα μαγαζί «του»…
