Μια χώρα που ξεπεράστηκε οικονομικά από χώρες που κάποτε βοηθούσε, που δεν έχει ψηφίσει προϋπολογισμό για το 2026 και που σχεδόν τίποτα δεν προχωρά στην Εθνοσυνέλευση λόγω κατακερματισμού της, σύμφωνα με τον Economist είναι ένα «θλιβερό θέαμα σε μια κρίσιμη στιγμή, και όλοι φέρουν μερίδιο ευθύνης». Η Γαλλία βρίσκεται στα χειρότερά της.
Έχοντας μπροστά της την κρίσιμη έγκριση του προϋπολογισμού έως το τέλος του μήνα, ο Economist σημειώνει πως το δημοσιονομικό αδιέξοδο της Γαλλίας -έλλειμμα άνω του 5% του ΑΕΠ- είναι ένα σύμπτωμα μιας βαθύτερης ασθένειας: μιας βαριάς περίπτωσης συλλογικής πολιτικής ανικανότητας.
«Ο Εμανουέλ Μακρόν μπαίνει στους τελευταίους 15 μήνες της προεδρίας του. Μπορεί ακόμη να δρα διεθνώς, αλλά στο εσωτερικό είναι αναξιοπαθής, έχοντας θετική γνώμη για τον ίδιο λιγότερο από το 20% των Γάλλων» σημειώνει ο Economist προσθέτοντας πως την ίδια στιγμή «η λαϊκιστική δεξιά και αριστερά απολαμβάνουν την παράλυση του κ. Μακρόν».
Η αρχή του κακού
Ο Economist ανάγει την κατρακύλα της Γαλλίας με την ακυβερνησία που ξεκίνησε το 2023, όταν η αντιπολίτευση και τα συνδικάτα υποδαύλισαν την οργή για τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού από τον Μακρόν, την ο οποία η βρετανική εφημερίδα χαρακτηρίζει «συνετή», αυξάνοντας το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 62 στα 64.
«Με την παρότρυνση της λαϊκίστικής αριστεράς (LFI) και της λαϊκίστικής δεξιάς (RN), οι διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στη δημογραφική πραγματικότητα» θυμίζει ο Economist, χαρακτηρίζοντας στη συνέχεια «απερίσκεπτη» την απόφαση του Μακρόν να πάει σε πρόωρες εκλογές μετά τη νίκη του RN στις ευρωεκλογές το 2024.
Η συνέχεια είναι επίσης γνωστή, καθώς ο Μακρόν έμεινε με μια ακόμη μικρότερη κεντρώα μειοψηφία και αλλάζοντας τρεις πρωθυπουργούς.
Ο Μισέλ Μπαρνιέ, άντεξε μόλις τρεις μήνες πριν το RN και το LFI ενώσουν τις δυνάμεις τους για να τον ρίξουν. Ο διάδοχός του, Φρανσουά Μπαϊρού, ανατράπηκε τον Σεπτέμβριο του 2025 αφού προηγουμένως είχε απορριφθεί ο προϋπολογισμό που θα περιέκοπτε το έλλειμμα στο 4,6% του ΑΕΠ. Ο τρίτος στη σειρά, ο Σεμπαστιάν Λεκορνύ, κατάφερε να περάσει μέρος του προϋπολογισμού, αλλά υποχώρησε στην απαίτηση των Σοσιαλιστών να «παγώσει» η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση.
Έτσι, για τον Economist, δεδομένης αυτής της αλυσίδας γεγονότων, κάθε βασικός παράγοντας της γαλλικής πολιτικής θα έπρεπε να «ντρέπεται».
«Τα άκρα φαίνεται να χαίρονται αφήνοντας τη Γαλλία να στροβιλίζεται στον άνεμο. Ο Ζαν-Λικ Μελανσόν, ηγέτης του LFI, έχει τα πόδια του καρφωμένα στα οδοφράγματα. Η Μαρίν Λεπέν και ο Ζορντάν Μπαρντελά, που ηγούνται του RN, ελπίζουν ότι ο Μακρόν θα καταρρεύσει θεαματικά ώστε να σαρώσουν στις προεδρικές εκλογές του 2027. Οι Σοσιαλιστές και οι Πράσινοι δεν έχουν κανένα όραμα για την επίλυση της δημοσιονομικής κρίσης πέρα από την αύξηση των φόρων. Οι Ρεπουμπλικανοί, υποτίθεται συντηρητικοί στα δημοσιονομικά, επέτρεψαν την αναστολή της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης που θα κοστίσει 100 εκατ. ευρώ (117 εκατ. δολάρια) μόνο το 2026».
Μακρόν: αλαζόνας, με πετυχημένες πολιτικές
Αν και ο Economist παραδέχεται ότι θα ήταν πολύ δύσκολο για όλους τους Γάλλους πολιτικούς να διαχειριστούν το διχασμένο γαλλικό λαό, «η αλαζονική, απόμακρη στάση του Μακρόν δεν βοήθησε».
Επίσης, επιρρίπτει ευθύνες και στους Γάλλους ψηφοφόρους που δεν εκτίμησαν τις επιτυχημένες οικονομικές πολιτικές του Μακρόν, αρνούνται να αποδεχθούν ότι το κράτος πρόνοιας χρειάζεται μεταρρύθμιση και συνεχίζουν να ψηφίζουν τους πιο ανεύθυνους πολιτικούς.
Το βρετανικό δημοσίευμα θυμίζει ότι όλα αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που η Ρωσία φαντάζει ως απειλή στην Ευρώπη, η Γαλλία πρέπει να διαχειριστεί τις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ και να αντιμετωπίσει τον κινεζικό ανταγωνισμό. Έτσι ενώ η Γαλλία πρέπει να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες, το απόθεμα χρέους της (117% του ΑΕΠ) είναι ήδη υπερβολικά υψηλό, άρα κάθε πρόσθετη δαπάνη πρέπει να αντισταθμιστεί με περικοπές ή υψηλότερους φόρους — και οι φόροι της είναι ήδη οι υψηλότεροι στην G7.
Η Γαλλία δεν αντέχει να μείνει κολλημένη, καταλήγει ο Economist. «Αν ο Λεκορνύ δεν μπορέσει να διορθώσει τον προϋπολογισμό έως το τέλος Ιανουαρίου, πρέπει να φύγει και να προκηρυχθούν νέες εκλογές. Αν και οι κεντρώοι ίσως βελτιώσουν τη θέση τους, μια κυβέρνηση υπό το RN μοιάζει πιο πιθανή. Η υποχρέωση να αναλάβουν την ευθύνη της διακυβέρνησης ίσως αναγκάσει τους καταστροφικούς λαϊκιστές να ωριμάσουν. Αλλά μπορεί τελικά να είναι οι αγορές, και όχι οι ψηφοφόροι, που θα τιμωρήσουν τους άχρηστους πολιτικούς της Γαλλίας».
