Δύο πρόσφατες έρευνες ανάμεσα σε υψηλόβαθμα στελέχη και διευθύνοντες συμβούλους (CEOs) καταγράφουν πώς αντιμετωπίζουν τον ρόλο τους τα αφεντικά στις μεγάλες επιχειρήσεις του πλανήτη.
Η πρώτη έρευνα «CEO Agenda Survey 2026» διεξήχθη από την Bain & Co, μία από τις μεγαλύτερες συμβουλευτικές εταιρείες διεθνώς, με γραφεία σε 40 χώρες και 64 πόλεις, ανάμεσά τους και στην Αθήνα. Συμμετείχαν 100 επιλεγμένοι CEOs, από κορυφαίες επιχειρήσεις διαφορετικών κλάδων. Η δεύτερη έρευνα έχει μικρότερη γεωγραφική εμβέλεια αλλά μεγαλύτερο αριθμητικό δείγμα. Διεξήχθη ανάμεσα σε 500 διευθυντικά στελέχη στη Μ. Βρετανία, για λογαριασμό του Alliance Business School του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, που θεωρείται από τις κορυφαίες σχολές διοίκησης επιχειρήσεων στην Ευρώπη.
Πάνω από επτά στους δέκα διευθυντές και εργοδότες (73%), θεωρούν ότι ο ρόλος τους έχει γίνει πιο σύνθετος και δύσκολος την τελευταία πενταετία. Για τους διευθυντές στον κλάδο της τεχνολογίας το ποσοστό αυξάνεται στο 85%.
Αντίστοιχα, στη διεθνή έρευνα «CEO Agenda 2026», οι διευθύνοντες σύμβουλοι εκφράζουν σαφή δυσαρέσκεια για το πώς δομείται η καθημερινότητά τους.
Μόνο οι τέσσερις στους δέκα δηλώνουν ότι το ημερήσιο πρόγραμμά τους αφήνει αρκετό διαθέσιμο χρόνο για «δουλειά βάθους» (deep work), όπως ονομάζεται η εστιασμένη και απρόσκοπτη εργασία σε ζητήματα ουσίας. Επίσης μόνο οι τέσσερις στους δέκα έχουν την πολυτέλεια να πατάνε «pause», διακόπτοντας ή περιορίζοντας επουσιώδεις ασχολίες, για να ασχοληθούν με τα σημαντικά.
Φαίνεται πως δεν είναι μόνο η γαλάζια ευρωβουλευτίνα Ελεονώρα Μελέτη που ανησυχεί για την ψυχική υγεία των εργοδοτών. Τα αφεντικά πολυεθνικών κολοσσών (πολλοί πελάτες της Bain & Co ανήκουν στη λίστα Fortune 500), δηλώνουν «παγιδευμένοι στο δικό τους ημερολόγιο», όπως αναφέρει η CEΟ Agenda Survey.
Δύσκολοι καιροί για CEOs
Η έρευνα του Alliance Business School, που υλοποίησε η εταιρεία Censuswide, διαπιστώνει ότι οι περισσότεροι διευθυντές νιώθουν ότι ασφυκτιούν στο κοστούμι του ρόλου τους.
Για το 73% που θεωρεί ότι ο ρόλος τους έχει δυσκολέψει την τελευταία πενταετία, οι βασικές αιτίες είναι οι εξής:
Σχεδόν για ένα στα τρία αφεντικά (31%) ο σημαντικότερος παράγοντας που αυξάνει την πολυπλοκότητα των καθηκόντων τους είναι η εξάπλωση της χρήσης νέων τεχνολογιών, όπως η Τεχνητή Νοημοσύνη και τα υπόλοιπα project ψηφιακής μετάβασης.
Το 28% αναφέρει ως μεγαλύτερη πρόκληση τα θέματα κυβερνοασφάλειας, το 27% την πορεία της οικονομίας και άλλοι τόσοι το ρυθμιστικό πλαίσιο.
Το ένα στα τέσσερα αφεντικά-εργοδότες (25%) αναφέρει ως κορυφαίο παράγοντα πίεσης τις προσδοκίες να ανταποκριθεί στις πολιτικές DEI (Diversity, Equity, Inclusion – Διαφορετικότητα, Ισoτιμία, Συμπερίληψη). Πρόκειται για το τρίπτυχο που κατήργησε κακήν κακώς ο Τραμπ από τις ομοσπονδιακές υπηρεσίες των ΗΠΑ, θεωρώντας το μέρος της τρισκατάρατης (κατά τον ίδιο) «woke ατζέντας».
Το 25% θεωρεί ότι η τηλεργασία και τα υβριδικά μοντέλα εργασίας (μισές μέρες σπίτι, μισές στο γραφείο) δυσκόλεψε περισσότερο τη δουλειά του διευθυντή παρά τη διευκόλυνε.
Το 21% αναφέρει ως σημαντικό παράγοντα πίεσης τις μισθολογικές απαιτήσεις του προσωπικού.
Η φήμη της εταιρείας στα social media, οι περιβαλλοντικές πολιτικές και η εφοδιαστική αλυσίδα αναφέρονται ως βασικότεροι παράγοντες δυσκολίας από περίπου δύο στα δέκα αφεντικά (20% και 19% αντίστοιχα).
Όταν τα αφεντικά αγχώνονται
Δεν είναι μόνο οι εργαζόμενοι που ζουν με το άγχος, αλλά και τα αφεντικά, μας λέει η έρευνα του Alliance Business School.
- Τo 67% νιώθει στρες που σχετίζεται με την εργασία τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα.
- Πάνω από το 50% ανησυχεί για το αν θα μπορεί να παραμείνει ανταγωνιστικός και «μέσα στα πράγματα» όσο ο επιχειρηματικός κόσμος εξελίσσεται.
- Το 54% από όσους δυσκολεύονται στον διευθυντικό τους ρόλο αναφέρουν αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχική τους υγεία το τελευταίο 12μηνο.
- Το 31% δεν έχει καμία τυπική εκπαίδευση ή κατάρτιση για το πώς να διευθύνει με αποτελεσματικότητα και να επιτελεί τον ρόλο του με επάρκεια.
- Το 29% δεν νιώθει ότι τον στηρίζουν επαρκώς τα άλλα ηγετικά στελέχη.
- Δύο στα πέντε αφεντικά συχνά δεν εμπιστεύονται τη δική τους κρίση σε επιχειρηματικές αποφάσεις.
Μήπως τα αφεντικά ζουν σε χρυσό κλουβί;
Τα συμπεράσματα των παραπάνω ερευνών σε καμία περίπτωση δεν αποδεικνύουν ότι «αφεντικά και δούλοι το ίδιο γενήκαμε ούλοι», σε θέματα άγχους, ωραρίων και ψυχικής υγείας.
Άλλο άγχος αισθάνεται ο εργαζόμενος που δεν μπορεί να βγάλει τον μήνα και άλλο τα αφεντικά και τα golden boys με τους παχυλούς μισθούς και τα υψηλά μερίσματα, που ζορίζονται να πετύχουν τους αναπτυξιακούς στόχους της εταιρείας.
Από όσο γνωρίζουμε, κανένας διευθυντής επιχείρησης και στις δύο έρευνες δεν ανέφερε ως αιτία άγχους το υποτιθέμενο bullying από τους υφισταμένους του. Αντιθέτως τα προβλήματα εντοπίζονται κυρίως μεταξύ των ηγετικών στελεχών – κάτι που δεν προκαλεί εντύπωση, αφού τα πισώπλατα μαχαιρώματα και οι μηχανορραφίες ανθούν στα υψηλά κλιμάκια κάθε εξουσίας.
Υπό αυτή την έννοια, η ατάκα της Ελεονώρας Μελέτη «ξέρετε πόσοι εργοδότες εκβιάζονται από αντιεπαγγελματίες εργαζόμενους;» επάξια κατακτά μια θέση στο βάθρο με τους πολιτικούς «σουσουδισμούς» (από την αξέχαστη Μαντάμ Σουσού), μαζί με τις «εγκυμονούσες εκπαιδευτικούς» της Βούλτεψη και τους «κακομοίρηδες» του Θεοχάρη.
